КЛІМАТИЧНА ОСВІТА ЯК ФАКТОР РОЗВИТКУ КОМПЕТЕНТНОСТЕЙ В ЕПОХУ КЛІМАТИЧНОЇ КРИЗИ

Автор(и)

DOI:

https://doi.org/10.37472/2617-3107-2025-8-14

Ключові слова:

кліматична освіта, кліматична криза, антропоцентризм, постгуманізм, деградація довкілля, кліматична компетентність

Анотація

Стаття присвячена аналізу загострення кліматичної кризи та обґрунтуванню необхідності термінового впровадження системної кліматичної освіти як ключового інструмента формування компетентностей XXI століття. За результатами загальнонаціональних досліджень, більше половини польських жінок і чоловіків вважають зміну клімату однією з головних глобальних загроз. Водночас близько 40 відсотків сумніваються у можливості зупинити поточні зміни, що може бути наслідком низького рівня знань, оскільки лише кожен третій респондент усвідомлює різницю між зміною клімату та загальним забрудненням повітря. Авторка наголошує, що традиційна гуманістична та антропоцентрична модель мислення, яка століттями ставила людину в центр світобудови, сприяла формуванню хибного уявлення про можливість безмежного використання природних ресурсів. У результаті технологічних і цивілізаційних революцій людство суттєво порушило природний баланс, що призвело до інтенсивного потепління, екстремальних погодних явищ, деградації екосистем та зростання глобальних ризиків. Дослідниця підкреслює, що значна частина суспільства недостатньо розуміє природу кліматичних змін, плутає їх із забрудненням повітря або вважає наслідком природних циклів. Цю проблему поглиблюють дезінформація, кліматичний скептицизм і свідоме маніпулювання на політичному чи економічному ґрунті. У статті запропоновано концепцію кліматичної освіти як глибокої, міждисциплінарної та неперервної освітньої практики, що поєднує наукові дані, екологічну етику, гуманітарні підходи та практичні навички. Кліматична компетентність, за авторкою, має охоплювати знання про причини й наслідки кліматичних змін, уміння виявляти шкідливі моделі поведінки, критично аналізувати міфи та дезінформацію, а також здатність діяти на індивідуальному, локальному та глобальному рівнях. Зроблено висновок, що лише масштабна, цілеспрямована й науково обґрунтована кліматична освіта може підвищити суспільну готовність до адаптації, сприяти солідарності між поколіннями та видами й допомогти запобігти незворотним наслідкам кліматичної катастрофи.

Біографія автора

Малґожата Камінська, Вища школа імені Павла Влодковіца в Плоцьку, м. Плоцьк, Польща

доктор хабілітований, професор, професор Коледжу педагогічних студій та фізичного виховання Вищої школи імені Павла Влодковіца в Плоцьку, м. Плоцьк, Польща

Посилання

Bąk, A., Leśny, A., & Palamer-Kabacińska, E. (2014). Przygoda w edukacji i edukacja w przygodzie. Outdoor i Adventure education w Polsce. Fundacja Pracownia Nauki i Przygody.

Bayne, S. (2018). Posthumanism: A navigation aid for educators. Journal for Research and Debate, 1(2), 1–7. https://www.research.ed.ac.uk/en/publications/posthumanism-a-navigation-aid-for-educators

Bińczyk, E. (2018). Epoka człowieka. Retoryka i marazm antropocenu. PWN.

Budziszewska, M., & Świderska, A. (2021). Jakie są bariery dla zachowań prośrodowiskowych? In M. Budziszewska, A. Kardaś, & Z. Bohdanowicz (red.), Klimatyczne ABC. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Budziszewska, M., Kardaś, A., & Świderska, A. (2021). Mity klimatyczne. In M. Budziszewska, A. Kardaś, & Z. Bohdanowicz (red.), Klimatyczne ABC (pp. 97–99). Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Fialka, J. (2023). Jak zwietrzałe skały mogą złagodzić zmiany klimatyczne. Scientific American. https://www.scientificamerican.com/article/how-weathered-rocks-can-lessen-climate-change

Gola, B. (2018). Etyka środowiskowa w edukacji ekologicznej. Impuls.

Harari, Y. N. (2019). Sapiens. Od zwierząt do bogów (J. Hunia, Trans.). Wydawnictwo Literackie.

IPCC. (2021). Podsumowanie dla decydentów (H.-O. Pörtner, D. C. Roberts, E. S. Poloczanska, K. Mintenbeck, M. Tignor, A. Alegría, M. Craig, S. Langsdorf, S. Löschke, V. Möller, & A. Okem, Red.). W Zmiana klimatu 2022: Zagrożenia, adaptacja i wrażliwość. Podsumowanie dla decydentów. Wkład II Grupy Roboczej do Szóstego Raportu Podsumowującego Międzyrządowego Panelu ds. Zmiany Klimatu (H.-O. Pörtner, D. C. Roberts, M. Tignor, E. S. Poloczanska, K. Mintenbeck, A. Alegría, M. Craig, S. Langsdorf, S. Löschke, V. Möller, A. Okem, & B. Rama, Red.). Cambridge University Press. https://pan.pl/wp-content/uploads/2022/12/Zalacznik_Raport_IPCC_cz2.pdf

IPCC. (2023). Summary for Policymakers. In H. Lee & J. Romero (red.), Climate Change 2023: Synthesis Report. IPCC. https://www.ipcc.ch/report/ar6/syr/downloads/report/IPCC_AR6_SYR_SPM.pdf

Jasikowska, K., & Pałasz, M. (2022). Za pięć dwunasta koniec świata. Kryzys klimatyczno-ekologiczny głosem wielu nauk. Uniwersytet Jagielloński w Krakowie, Biblioteka Jagiellońska. http://za512.uj.edu.pl/

Jurszo, R. (2014). Poza zrównoważony rozwój. Ekologia ojczyźniania i jej horyzonty edukacyjne. Refleksje, 4, 18–20.

Kamińska, M. (2022a). Iluzje postedukacji. Jaka drogę przebyliśmy od wiedzy do antywiedzy? Refleksje, 3, 26–31.

Kamińska, M. (2022b). Koncepcje edukacji w dyskursie posthumanistycznym. Rocznik Pedagogiczny, 45, 23–35.

Kardaś, A., & Malinowski, S. (2021). Jak zmiana klimatu wpływa na przyrodę nieożywioną? In M. Budziszewska, A. Kardaś, & Z. Bohdanowicz (red.), Klimatyczne ABC. Interdyscyplinarne podstawy współczesnej wiedzy o zmianie klimatu. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Klimski, M. (2014). Edukacyjne wyzwania etyki środowiskowej. In W. Welskop (red.), Przyszłość edukacji – edukacja przyszłości. Wydawnictwo Naukowe Wyższej Szkoły Biznesu i Nauk o Zdrowiu.

Kozłowska, A. (2021). Edukacja ekologiczna w polskiej podstawie programowej. Rocznik Pedagogiczny, 44, 123–150. https://pressto.amu.edu.pl/index.php/rp/article/view/30783

Kulik, R. (2007). Odkrywanie natury. Praktyka głębokiej ekologii. Pracownia na rzecz Wszystkich Istot.

Kulik, R. (2010). Dlaczego antropocentryzm jest kompromitujący? Dzikie Życie, 9(195). https://dzikiezycie.pl/archiwum/2010/wrzesien-2010/dlaczego-antropocentryzm-jest-kompromitujacy

Lamża, Ł. (2022). Światy równoległe. Czego uczą nas płaskoziemcy, homeopaci i różdżkarze. Wydawnictwo Czarne.

Niesporek-Szamburska, B., & Przybyla, O. (2021). Edukacja ekologiczna/klimatyczna w podstawie programowej i podręcznikach szkolnych do języka polskiego. Postscriptum Polonistyczne, 2(28), 1–30. https://journals.us.edu.pl/index.php/PPol/article/view/12311

Organizacja Narodów Zjednoczonych. (2015). Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. https://www.unic.un.org.pl/files/164/Agenda%202030_pl_2016_ostateczna.pdf

Paluch, M. (2022). Pedagogika lasu i pierwsze ścieżki jej teoretycznych konceptualizacji. Forum Pedagogiczne, 2(12), 17–30.

Phillips, T. (2019). Ludzie. Krótka historia o tym, jak spieprzyliśmy wszystko (M. Gębicka-Frąc, Trans.). Wydawnictwo Albatros.

Sadowska, A. (2013). Edukacja z klimatem. Przewodnik dla nauczycieli szkół gimnazjalnych. Fundacja Aeris Futuro.

Stoknes, E. (2015). What We Think About When We Try Not To Think About Global Warming. Chelsea Green Publishing.

Wójcik, A. (2021). Postawy wobec zmiany klimatu w Polsce. In M. Budziszewska, A. Kardaś, & Z. Bohdanowicz (red.), Klimatyczne ABC (pp. 106–110). Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

World Meteorological Organization. (2013). The global climate 2001–2010: A decade of climate extremes – Summary report (WMO-No. 1119). https://reliefweb.int/report/world/global-climate-2001-2010-decade-climate-extremes-summary-report

Ziernicka-Wojtaszek, A. (2020). Okiem klimatologa. In B. Gulla, B. Tucholska, & A. Ziernicka-Wojtaszek (red.), Psychologia kryzysu klimatycznego. Uniwersytet Jagielloński.

##submission.downloads##

Опубліковано

2025-12-29

Як цитувати

Камінська, М. (2025). КЛІМАТИЧНА ОСВІТА ЯК ФАКТОР РОЗВИТКУ КОМПЕТЕНТНОСТЕЙ В ЕПОХУ КЛІМАТИЧНОЇ КРИЗИ. Education: Modern Discourses, (8), 155–162. https://doi.org/10.37472/2617-3107-2025-8-14

Номер

Розділ

ІННОВАЦІЙНІ ТРАНСФОРМАЦІЇ ТА ОСВІТА